Januari

‘t Is weer januari, 2011 weliswaar. Dat betekent langs de enerzijds ‘blok’, maar anderzijds ook ‘blog’. ‘t Is in zo’n periodes dat ik er graag tijd voor maak.

A F L E I D I N G

Het was weer een hectische maand. Ziekenhuizen, zotte voorbereidingen, ruzie, tijdsgebrek… Maar gelukkig ook wel wat fijne dingen. Begin februari heb ik weer even werk aan de unief en wat later heb ik dan weer wat meer werk als barvrouw. Très bien voor mijn uitstapje naar New York in april, want ‘t zal shoppen geblazen zijn. Maar eerst dus ook nog wat schoolwerk. Voor morgen mag ik een heel mediarecht-gedoe in mijn hoofd proppen, met fijne actuele voorbeeldjes. Vandaar kort iets over het hele gedoe rond de nieuwe mediawet in Hongarije. Ik heb ze niet gelezen, maar ‘t zou de NMHH als nieuw orgaan van de regering, veel macht geven om de media te controleren. Men sprak zelfs over de strengste mediawet in Europa. ‘t Hield de Hongaarse premier Viktor Orban (Fidesz) wel niet weg van zijn nieuwe functie als voorzitter van de Europese Unie. Gelukkig ging Barroso van de Europese Commissie er eens een klaptje mee doen en de kans is groot dat het wel weer in orde komt. Overheidscontrole op de inhoud van de media is niet iets om happig op te zijn. Dankuwel Jolien trouwens!

Ik ben vandaag voor het eerst sinds donderdag weer buitengekomen. Was toch wel vergeten dat frisse lucht kan deugd doen als je heel de tijd binnen zit en af en toe zonder reden een beetje in slaap valt. Leve bakker Martens met de vriendelijke winkelmeisjes en de lekkere dingen die me toch iets of wat onbewust verplichtten een staptje te zetten.

Fijn, er is weer een update, binnenkort meer van dat, en nu GO GO GO blok!

Wilde dingen

Hertenragout is in de maak! En het ruikt heerlijk…

Omdat ik niet egoïstisch ben, wil ik dit recept met jullie delen.

Volgens “Ons Kookboek”, pg 368: 500g hertenragout, 100g gerookt spek, 3 ajuinen, 2 teentjes look, tijm, laurier, 200g champignons, peper en zout, halve fles rode wijn, 1/4 dl cognac, klein doosje tomatenpuree, 1 kruidnagel, 1/2 dl room, peterselie en bieslook.

Mijn versie van vandaag was: 1kg hertenragout, 150g gerookt spek, 3 ajuinen (we gaan niet overdrijven), 4 teentjes look, tijm, laurier, 250g champignons, peper en zout, 3/4 fles rode wijn, de cognac laten we achterwege, klein doosje tomatenpuree, 6 kruidnagels en 4 jeneverbessen, 1 dl room, peterselie en bieslook.

In feite is’t simpel…

We fruiten de ajuinen, doen er de look en het spek bij, daarna de champignons. Als alles e beetje cava is, halen we het uit de pot.

Dan is het de beurt aan de hertenragout, we bakken dat een beetje aan. Dan doen we er de kruiden bij (zie ingrediënten een paar lijntjes hoger) en de wijn en de tomatenpuree. Als dat een uur en half heeft opgestaan (met af en toe eens roeren en wat extra water toevoegen) is het klaar en mag de ajuin-spek-champignons-mix erbij.

‘t Schijnt dat het lekker is met kroketjes, maar ik doe het met puree bij gebrek aan frietketel op mijn kot. Eventueel met een beetje kweeperencompote  erbij. (Want appelmoes is zó passé sinds ik een appelallergie gekweekt heb.)

Er is vanalles veranderd in mijn wereld

Om te beginnen, ik zit nu in mijn master communicatiemanagement.  ‘t Werd tijd ja. Niet volledig, maar deels, en deels telt. Zo komt het dat ik over 2 jaar met zekerheid afgestudeerd ben en hopelijk de moed nog heb om aan enkele Vlerick ingangsexamens deel te nemen. Anyway, dat is toekomst.

Wat is er allemaal gebeurd? Ik ben mijn weekendwerk kwijt. Maar dat heb ik al opgelost door me ‘s nachts (af en toe) in te spannen in het uitgaansleven in de Overpoort. Feesten en ervoor betaald worden… ‘t Is etwa.

Wat is er nog gebeurd? De laatste wespen hebben me gestoken. Op een rustige zonnige ochtend in Gent toen ik mijn kamerjas wilde nemen om naar beneden te gaan van de welgeteld 13 treden van mijn duplex-trap. Wat een vreemd woord.

Anyway, geen aangename manier om wakker te worden. Gelukkig ben ik genen bleiter.

Genoeg over die dingen eigenlijk. Ik ben bezig met een boek: ‘De Managementmythe’, van Matthew Stewart. Lekker ironisch-interessant geschreven. Ben eigenlijk vrij benieuwd naar zijn andere (bekendere) boek ‘De ketter en de hoveling’. Eens ik het uit heb, zal ik er wel wat meer over vertellen, maar ik denk niet dat 60 pagina’s representatief genoeg zijn voor de volledige 400. Bon. ‘t Zal even moeten wachten want ik werk teveel en ik heb al filmfestival-plannen. Onderstaande wil ik zeker gaan bekijken:

en misschien ook wel deze:

Zolang we erna maar eens in Bar Tati belanden.

Dit

vraagt om een update. Na de stapels dossiers op mijn bureau. Deal?

5 zinnen en 1 woord

Vandaag was de meeste nutteloze dag van ‘t jaar tot nu toe. Heel de tijd heb ik me bezig gehouden met rare prentjes op te zoeken en op te slaan om een collectie ‘Rare prentjes’ op te starten.

Was het leuk? Ja.

Een nieuwe hobby? Ik denk het niet.

Sing me your song, I’ll sing my song

Het is weer blok dus ik sta weer paraat. Vandaag de laatste hand gelegd op de kerstcadeautjes. Het bedrag dat ik uitgeef schiet elk jaar een beetje meer de hoogt in, ai ai ai toch. Maar mensen gelukkig maken is fijn. Net als geld uitgeven. Mooie combinatie dus. Helaas kan ik geen al te goede beschrijvingen geven aangezien mijn cadeautjes nog volledig verpakt aan de open haard liggen. U leest het goed, aan de open haard.

De reden hiervoor is het lilliputter-gehalte van de kerstboom. Tot dit jaar was het in feite allemaal nog vrij te doen, maar gisteren merkte ik op dat hij onzichtbaar geworden was. Na de nodige commentaar die ik erop te uiten had, verscheen dit:

Iedereen kan wel zien dat totale plaatje niet klopt. Maar we zijn mild en aanvaarden het zonder gemor, want uiteindelijk is de kerstboom (ik zal het misschien plant noemen, plantje) groter dan die bij mij op kot. Een centimeter of twee, maar juist is juist. Mama heeft het ook wel vrij druk, er staan dingen te gebeuren in januari.

Mijn excuses trouwens voor de crappy kwaliteit van foto’s. Alhoewel mijn Nokia 6700 Classic een 5.0 mp camera heeft… Maar mijn digitale camera heeft de vloer van Café Pick gekust, dank je Maikel en Jolien. Neen ik weet wel dat het niet jullie schuld was . De nieuwe digitale camera die ik krijg ligt nu in enkele lagen papier aan de open haard. Dus ‘t zal voor morgen zijn. Of vanavond. Het hangt er eigenlijk allemaal vanaf hoe laat het wordt. De planning hier op kerstavond-dag is vooral het eten maken voor de dag erna, als de familie komt. Hiervoor mag ik 1/2 dag blok inleveren, maar ik kan nu ook wel niet zeggen dat ik het niet graag doe. Hierna is het kerstavond-diner met het gezin en dit jaar zal en shushimi en sushi op tafel liggen. Spreek het gerust eens uit, het is moeilijker dan het lijkt. Vrij Japans dus. Om dan ook in buitenlandse sferen te blijven, zal het morgen Marokkaans worden. Benieuwd wat dat zal geven! De kazen ‘s avonds zijn echter wel Frans. Grotendeels…

Genoeg hierover eigenlijk, mijn shift is bijna wederom begonnen.

naar ‘t einde van oktober

We zijn er nog eens geraakt, in blogland. Ik heb er wel de trein voor moeten nemen met meerdere ondraaglijke kilo’s ballast op mijn rug, samen met de helft van de Brugse bevolking. Je kan het al raden, het was geen pretje. Gelukkig was Lisa er nog en droeg ze mijn zak die vol eten zat. (Waar is de link…) Al bij al, met dank aan bus nummer 8, die een perfecte route door Gent afgaat, zijn we thuis geraakt. Veel later dan normaal, maar ja, ik kon toch moeilijk neen zeggen tegen een ice tea in ‘t Nieuw Walnutje.

Het wordt weer een drukke week in Gent. Naast boeken halen en studeren moet ik ook nog wat gaan feesten. Ik ben benieuwd naar de BUK-avond en de dagdisco, die uiteindelijk ook zal uitmonden in een nachtdisco. ‘t Leven van een student is hard, vooral voor lever, longen en maag. En voor mijn hoofd vandaag. Maar ja, ‘t was me ook het nachtje weer. Whisky, Lisa en Lieselot zijn een dodelijke combinatie. Zo dodelijk dat we op het niveau Islim belandden.

Hmm, plotseling is het al later dan één uur geworden. Het bewijs van een slecht bioritme. Waarom is er ‘s nachts niets interessants op tv? Tussen de seksdatezoekertjes is het opeens de daghoroscoop:
“Zorg ervoor dat je een paar uurtjes voor jezelf hebt. Liefde en vriendschap staan hoog in het vaandel vandaag.”
Ik ben hier weer zoveel mee. Tijd voor mezelf zal ik wel maken, met mijn vrienden ben ik altijd tevreden en van liefde moet ik momenteel niet teveel weten. Leve VTM na één uur!

Ik ga richting bedland, tot de volgende. (En Roeland, ik weet dat je m’n blog gaat lezen! Hah!)

‘t begin van oktober

Het is me weer wat.

Rillend in mijn zetel, want ik ben een beetje ziek, en stijf trouwens ook, ik ga namelijk zwemmen en lopen om me toch niet te laten kennen. Ziek zijn? Wat is dat! If men define situations as real, they become real in their consequences. Enkel jammer dat ik er niet echt op kan eten, want dan word ik zo verschrikkelijk mottig. Maar ik dwaal af. Tijd voor enkele updates.

Ik heb besloten om mijn werk in de welbekende sapjesbar verder te zetten voor een half jaar, want het betaalt goed. Het geld kan ik ook goed gebruiken aangezien ik het graag door ramen en deuren smijt. Het leek me al bij al wel safe daar, ware het niet dat alles een beetje vierkant draait. Ze hebben de sloten veranderd omdat er een oude sleutel kwijtgespeeld is. Niet dus, dat is mijn sleutel die ergens in een stoffig doosje in mijn bureau ligt.
De enigste versie van de nieuwe sleutel moest natuurlijk doorgegeven worden onder de werknemers, geen pretje. Gelukkig dat de vriendelijke mensen van AMT (bedankt voor de verschillende koffietjes trouwens!) hem steeds weer wilden bijhouden. Ze zijn vroeger en later open, dus vrij handig. Nu nog onthouden om de sleutel elke avond daar te leggen. Een moeilijke opgave me dunkt. Een geluk dat ik niet vlug kwaad of geïrriteerd word.

Mijn excuses trouwens om de periodiciteit van deze blog niet te onderhouden. Ik probeer nochtans mijn best te doen maar er gebeuren nu eenmaal niet zoveel vermeldenswaardige dingen in mijn leven. Of toch geen die ik kan inkleden in een mooi verhaaltje met een subtiele portie humor ertussen.

Wat gebeurt er dan wel?
Ik heb gekozen voor communicatiemanagement in mijn opleiding. Het lijkt me best interessant en het was ook mijn plan om later de bedrijfswereld in te trekken. Goede zet dus. Ik heb maar twee dagen les per week, zonder het werkcollege bijgerekend. Persoonlijk vind ik dat wel fijn, ik heb veel vrije tijd dus om spannende gebeurtenissen op te zoeken en hier te vermelden voor de geïnteresseerden.
Ook ben ik reeds een paar maanden mijn kookkunsten op kot aan het verbeteren door middel van kookboeken, internet, programma’s en willekeurige mengelingen. Ik ben er vrij content van. Wie weet post ik hier later enkele creaties.
Het kot is trouwens hetzelfde kot als vorig jaar. Ja, het is klein en ja, er zijn mankementen aan, maar die vind je overal. Ik had vooral geen zin om te verhuizen en om te zoeken, want de kotenjacht in Gent is een ware oorlog. En dat is nog een understatement.
Jammer van de spin die ik hier een dikke maand geleden zag en gedood heb, want sindsdien is mijn slapeloosheid met een grote positieve factor toegenomen. Nog een geluk dat ik met een zestal uur slaap per nacht kan functioneren. Maar soit.
Ik zit hier dus voorlopig nog goed, maar volgend jaar zoek ik me toch iets groters. Desnoods om te delen. Want van mamalief moet ik er de eettafel in kunnen opbergen. Ze willen thuis namelijk een nieuwe eettafel, één die beter past bij het interieur. Dus krijg ik de oude, maar moet ik wel een plaats zoeken waar ik ze kan onderbrengen. Zorgen voor later, dat komt wel in orde.

Gisteren keek ik naar ‘The Fountain’ trouwens. Prachtige film. Ik was er stil van, en ja, er zijn een paar traantjes gelaten… Het verhaal is heel emo, de beelden zijn… superieur. En dat blijkbaar zonder ook maar iets van special effects, maar enkel gebruik makend van natuurlijke processen. Respect! ‘t Was als een sprookje. Momenteel kan ik er nog niet teveel over zeggen want het zit nog te vers in mijn geheugen, maar zéker een aanrader. Hou een zakdoek bij de hand.

Mooie afsluiter, want nu ga ik naar mediarecht. Ja, dinsdag is één van de twee dagen waarop ik les heb.

Kortst

Wederom is er een tijdje gepasseerd sinds ik hier nog iets postte, van geslaagde examens tot geslaagde kweeperengelei. Ik moet zeggen, de laatste maand(en) zijn goed geweest. Laat het zo maar nog een tijdje verdergaan.

Whoei!

‘t Was me de examenperiode weer! Veel geruzie, veel stress en veel traantjes, maar we zijn er toch doorheen geraakt met 3 vakken geslaagd van de 5. Liesbeth is dus wel content, alé, toch op dat vlak.
Alhoewel het over het algemeen ook wel meevalt tegenwoordig! Enkel loop ik met een verkoudheidje en ben ik m’n werk wat beu. Maar op zo’n momenten moeten we denken aan de vette paycheck begin augustus en de eventuele last minute in september. Morgen heb ik echter (gelukkig..?!) de late, dus vanavond is het wederom feest.

Feeeeeest!